Lorette Gijsbers, IC Verpleegkundige Spaarne Gasthuis Haarlem, Ambassadeur Compassion for Care

Hoi Collega's en Ervaringsdeskundigen,

In de IC wereld is er de laatste 10 jaar enorm veel veranderd.

De techniek heeft een grote vlucht gemaakt waarbij de kritiek zieke mens steeds vaker de IC opname overleefd. En verscholen achter al die apparatuur is de mens als persoon meer en meer op de achtergrond geraakt. 

Sedatie wordt steeds vaker vermeden, het delier wordt meer zichtbaar en de ‘kwetsbare oudere patient’ opgenomen aan NIV beademing brengt nieuwe dilemma’s met zich mee. Een omgeving waarin meer onrust ontstaat, alarm fatigue en burnout issues zijn en early mobilization ook fysiek veel van de verpleegkundige vraagt…  

De IC wereld veranderd nu bezoekuren onder vuur liggen en familie letterlijk haar ruimte opeist en een gelijkwaardige gesprekspartner wordt. In een tijd waarin de autonomie van de patiënt groter wordt, ook in beslissingen rondom het levenseinde, waarbij cure en care steeds meer door elkaar heen lopen .

Hierbij worden andere " skills" geëist van IC verpleegkundigen en artsen. 

Een tijd waarin voormalig IC patienten en naasten zich verenigen. En zij door behulp van het internet krachtige bolwerken vormen. Zij brengen het persoonlijke verhaal terug binnen deze technische wereld. De impact van een IC opname wordt daarmee steeds meer duidelijk als een ‘life changing event’ voor patienten en naasten. Nu zij steeds vaker contact leggen met hulpverleners, ontstaat er een grote kans om de intensive care zorg, tot ver na ontslag samen te verbeteren.  

Communicatie vaardigheden, intervisie, het zal steeds belangrijker worden .Ook compassie voor onszelf, als professionals, is daarbij belangrijk.

Terug naar de basis: waarom hebben we voor dit beroep gekozen,wat is onze drijfveer, wat geeft ons energie. Maar ook wat vinden we moeilijk nu er steeds meer beslag wordt gelegd op onze persoonlijke aandacht en de IC zorg meer gericht wordt naar de behoeften van de patient en diens naasten. Waar blijven we daarin zelf als situaties te dichtbij komen….praten we erover, of sluiten we ons gevoel meer en meer af… 

Persoonlijk denk ik dat de intensive care ‘de’ afdeling is waarbij de toon gezet kan worden, met name omdat de techniek zo voorop staat in een wereld waarbij hartelijkheid hèt verschil kan maken en we meer en meer over de muren van de afdeling heen kijken.

Nu ook bedrijven, producten ontwikkelen waarbij de aandacht voor de gehele mens, welbevinden, voorop staat komen er nog meer mogelijkheden bij voor IC design en communicatie improvisatie. 

Mijn drive om de impact van de IC opname ver uit te willen dragen komt omdat ik geraakt word door het persoonlijke verhaal van de mens die deze ingrijpende periode in zijn/haar leven heeft moeten doormaken. En juist over en voor deze zo kwetsbare mensen is er zo weinig bekend en georganiseerd om deze impact te verminderen. Het onderwerp moet op de kaart, ook bij hulpinstanties, de politiek en verzekeringsmaatschappijen. En niet te vergeten bij onze eigen collega’s in het voor en natraject. En dit kan alleen in samenwerking met ervaringsdeskundigen.

Ik hoop samen met de stichting Family and patient Centered Intensive Care en met hulp van Venticare, een landelijk platform op te zetten, waarin professionals, wetenschappers en ervaringsdeskundigen elkaar kunnen vinden, inspireren en samenwerken. Via de linkedin groep; family centered intensive care werken we  internationaal samen aan: ‘Humanizing Intensive Care’  join the movement ! Het is ook gewoon hartstikke leuk om zo samen te werken, een toffe club !

Als IC verpleegkundige kan ik persoonlijk daarbij het verschil maken, zoals al mijn collega’s dat kunnen doen !