Annie Stam, IC-verpleegkundige Isala te Zwolle

Graag wil ik mij voorstellen:
Mijn naam is Annie Stam en ik werk al vele jaren op een IC-afdeling.
In mijn beginjaren als IC-verpleegkundige heb ik mij nooit gerealiseerd wat het met iemand doet als je zo ziek bent geweest. Ik was meer bezig met het zelf leren en dacht aanvankelijk dat als patiënten het overleefden ze blij en opgetogen zouden zijn. Totdat ik een ex-patiënt tegenkwam die een ernstig trauma had overleefd maar daarna psychisch in de knoop raakte. Dat heeft mij aan het denken gezet. Daarna heeft het  nog wel enige jaren geduurd voordat ik mij daadwerkelijk ben gaan inzetten voor de nazorg van de IC-patiënt.  In die tussenliggende jaren heb ik veel gehoord en gelezen over deze, in mijn ogen, vergeten groep.  Begin 2000 kreeg ik een nevenfunctie als kwaliteits-en veiligheidsfunctionaris binnen de IC-afdeling en in die hoedanigheid kon ik,  samen met andere collega’s,  een voorzichtige stap zetten in het nazorg bieden aan de IC-patiënten.
Vanaf die tijd heb ik veel patiënten en hun familie gesproken en ben ik geraakt door hun verhalen. Schrijnende, ontroerende, angstige, mooie, verdrietige verhalen die verteld werden door patiënten maar ook door hun naasten. Wat mij door de jaren heen voornamelijk duidelijk is geworden dat IC-patiënten en hun naasten veel hulp nodig hebben tijdens het ziek zijn maar ook tijdens het herstel. 

Binnen de Isala zijn we een aantal jaren geleden gestart met een nazorgpoli.
Dat bleek een goede stap om de IC-patiënten en hun naasten te helpen met het herstellen het verwerken van een traumatische periode.
Maar er moet nog veel meer gebeuren: het moet voor alle zorgprofessionals duidelijk worden wat voor impact het heeft als je op een IC hebt gelegen.

Met die verhalen in mijn achterhoofd heb ik een goede drijfveer om mij in te zetten voor deze werkgroep. Samen werken aan een landelijke (h)erkenning  van de gevolgen van een IC-opname, zodat de schade beperkt blijft.